Η έρευνα στην επιστήμη στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια φάση δυναμικής ανασύνθεσης peena.gr. Πέρα από τους δείκτες της ευρωπαϊκής κατάταξης, ξεδιπλώνεται ένα τοπίο όπου ιστορικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, νεότερα ερευνητικά κέντρα και μια αναδυόμενη σκηνή νεοφυών επιχειρήσεων προσπαθούν να προσαρμοστούν με τις παγκόσμιες προκλήσεις. Ακολουθώ στενά αυτόν τον χώρο και σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω μια ουσιαστική χαρτογράφηση. Δεν θα σταθώ σε γενικότητες. Θα εξετάσω συγκεκριμένα δεδομένα, αξιολογήσεις χρηματοδοτικών εργαλείων, ψηφιακές τάσεις που αποκτούν βάση στη χώρα και πρακτικές συμβουλές για οποιονδήποτε δραστηριοποιείται μέσα στον ελληνικό ερευνητικό ιστό. Σκοπός μου είναι να δώσω μια εικόνα που ενώνει την ανάλυση με τη βιωμένη εμπειρία της καθημερινής πραγματικότητας στα εργαστήρια και στους φορείς καινοτομίας.
Η σημερινή κατάσταση της ελληνικής έρευνας
Όταν μιλάω με συναδέλφους από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η ελληνική ερευνητική παραγωγή συχνά τους ξαφνιάζει. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης, η χώρα εκδίδει περίπου 14.000 επιστημονικές εργασίες ετησίως σε περιοδικά με κριτές, με τις βιβλιογραφικές αναφορές να υπερκαλύπτουν τον ευρωπαϊκό μέσο όρο σε επιλεγμένα πεδία. Αυτή η επίδοση δεν είναι συμπτωματική. Τα πανεπιστήμια της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κρήτης, μαζί με ιδρύματα όπως το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, τροφοδοτούν το σύστημα με σταθερή ροή αποτελεσμάτων. Η διαπίστωσή μου είναι ότι η ποιότητα έχει αναβαθμιστεί αισθητά την τελευταία δεκαετία, ακόμα κι αν οι χρόνιοι περιορισμοί στις υποδομές παραμένουν εμπόδιο.
Ωστόσο, η πραγματική εικόνα δεν είναι μονοσήμαντη. Η υψηλή παραγωγή συμβαδίζει με ένα κατακερματισμένο οικοσύστημα, όπου η διασύνδεση ανάμεσα σε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και παραγωγικό ιστό συνεχίζει να υπολείπεται του ευρωπαϊκού βορρά. Η χρηματοδότηση μένει το κυριότερο αγκάθι. Το ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που κατευθύνεται στην Έρευνα και Ανάπτυξη έχει αυξηθεί, κλείνοντας προς το 1,5%, αλλά παραμένει κάτω από τον στόχο του 3% που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η μεγάλη εξάρτηση από τα διαρθρωτικά ταμεία και τα ανταγωνιστικά ευρωπαϊκά προγράμματα, που παράγει κύκλους χρηματοδότησης με απότομες εναλλαγές. Παρόλα αυτά, η ανθεκτικότητα της επιστημονικής κοινότητας είναι αξιοσημείωτη.
Συμβουλές για πρωτοεμφανιζόμενους επιστήμονες και νεωτεριστές
Αν ξεκινάτε τώρα την πορεία στην ελληνική έρευνα, η πιο κρίσιμη ερώτηση που χρειάζεται να θέσετε στον εαυτό σας είναι αν έχετε δημιουργήσει ένα ανθεκτικό επαγγελματικό σχέδιο που να υπομένει την αβεβαιότητα. Δεν επαρκεί πια μόνο ένα διδακτορικό. Παρατηρώ ότι οι επιτυχημένοι ερευνητές συνδυάζουν τη δημοσιευτική συνέπεια με ικανότητες διαχείρισης έργων, δυνατότητα συγγραφής προτάσεων και ένα διεθνικό δίκτυο επαφών που χτίζεται συνειδητά από νωρίς. Πολλές φορές συμβουλεύω τους νεώτερους να αφιερώνουν τουλάχιστον το είκοσι τοις εκατό του χρόνου τους στην ανεπίσημη δικτύωση, είτε μέσα από ευρωπαϊκές δράσεις COST, είτε λαμβάνοντας μέρος σε θερινά σχολεία και συνέδρια με ενεργό ρόλο.
Ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι η σχέση με την επιχειρηματικό πνεύμα. Δεν εισηγούμαι κάθε ερευνητής να γίνει επιχειρηματίας, αλλά η αντίληψη του πώς μια ανακάλυψη μπορεί να μετατραπεί σε προϊόν αυξάνει σημαντικά την απασχολησιμότητα. Οι θερμοκοιτίδες του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος διαθέτουν προγράμματα καθοδήγησης που καλύπτουν από την κατοχύρωση ευρεσιτεχνίας έως την παρουσίαση σε επενδυτές. Επιπλέον, η ανάδειξη ενός μέντορα από τον χώρο της βιομηχανίας μπορεί να παράσχει προοπτική που απουσιάζει από την ακαδημαϊκή εποπτεία. Η προσωπική μου γνώση είναι ότι η αξία ενός ερευνητή υπολογίζεται όλο και περισσότερο από την δυνατότητά του να επιλύει πραγματικά προβλήματα και όχι απλώς να δημοσιεύει γι’ αυτά.
Μια αναλυτική θεώρηση στα εργαλεία χρηματοδότησης
Δεν είναι υπερβολή να πω ότι η βιωσιμότητα μιας ερευνητικής ομάδας στην Ελλάδα στηρίζεται σε αναλογικά μεγάλο βαθμό από την επίτευξη σε ανταγωνιστικές προκηρύξεις. Ο προϋπολογισμός της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Καινοτομίας ενισχύεται σταδιακά, αλλά η εγχώρια βάση παραμένει στενή. Γι’ αυτό, το ελληνικό οικοσύστημα έχει καλλιεργήσει αξιοσημείωτη εμπειρία στη διεκδίκηση ευρωπαϊκών πόρων. Το Πρόγραμμα “Ορίζων Ευρώπη” είναι ο βασικός πυλώνας, με την Ελλάδα να σημειώνει υψηλά ποσοστά επιτυχίας σε σχέση με το μέγεθος της, ιδιαίτερα στους πυλώνες της αριστείας και των υποδομών. Ωστόσο, η εμπειρία μού αποδεικνύει ότι η εξάρτηση από ένα μόνο κανάλι είναι επικίνδυνη.
Εθνικά και ευρωπαϊκά σχήματα
Το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛΙΔΕΚ) αξιολογείται από την κοινότητα ως ο μοχλός που έλειπε. Οι δράσεις του για μεταδιδακτορικούς ερευνητές, η στήριξη βασικής έρευνας και οι συνεργασίες με τη βιομηχανία προσφέρουν μια πιο ευέλικτη επιλογή στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των μεγάλων ταμείων. Σε πρακτικό επίπεδο, βλέπω ότι οι προκηρύξεις του ΕΛΙΔΕΚ χρειάζονται λιγότερη διοικητική προεργασία και προσδίδουν έμφαση στην επιστημονική ποιότητα. Από την άλλη, το ΕΣΠΑ μένει ο κύριος παράγοντας για υποδομές και μεγάλης κλίμακας ερευνητικά έργα, με την περιφερειακή διάσταση να αποκτά όλο και μεγαλύτερη βαρύτητα. Η συμβουλή μου είναι να μην παραλείπει κανείς τις περιφερειακές προσκλήσεις, που συχνά έχουν χαμηλότερο ανταγωνισμό και άμεση τοπική εφαρμογή.
Ιδιωτική χρηματοδότηση και επιχειρηματικοί άγγελοι
Μια εξέλιξη που αξίζει ιδιαίτερης κριτικής ανάλυσης είναι η ενίσχυση των ιδιωτικών κεφαλαίων για την έρευνα, μέσα από εταιρικά ερευνητικά κέντρα και νέα επενδυτικά σχήματα. Εταιρείες τεχνολογίας και φαρμάκων έχουν αρχίσει να δημιουργούν δικές τους μονάδες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, προσελκύοντας επιστήμονες που αναζητούν σταθερότερες συνθήκες από την ακαδημαϊκή αγορά εργασίας. Επιπλέον, ταμεία επιχειρηματικού κεφαλαίου όπως το Metavallon και το Velocity.Partners επενδύουν πλέον και spin-offs που προκύπτουν από πανεπιστημιακή έρευνα, ακολουθώντας πρότυπα του Ισραήλ. Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι η κρίση της ερευνητικής ωριμότητας: ένα ακαδημαϊκό εύρημα δεν είναι απαραίτητα έτοιμο για εμπορική αξιοποίηση, και η απόσταση ανάμεσα στην απόδειξη της ιδέας και στο προϊόν παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Χρειάζεται ειλικρινής αυτοεκτίμηση από τις ομάδες.
Ρεύματα που ανασχηματίζουν τον κλάδο
Η πιο ισχυρή τάση που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό είναι η βαθμιαία αλλά επίμονα στροφή προς την πρακτική έρευνα με άμεσο κοινωνικό αντίκτυπο. Δεν αναφέρομαι πια μόνο για τη θεωρητικού αριστεία, αλλά για στοχευμένες προσπάθειες στην πράσινη ενέργεια, την ψηφιακή υγεία και την τεχνητή νοημοσύνη. Ερευνητικές ομάδες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Πατρών αναπτύσσουν λύσεις για τη διαχείριση υδάτινων πόρων και την παρακολούθηση σεισμικών φαινομένων με αλγορίθμους μηχανικής μάθησης. Αυτή η στροφή δεν είναι μόνο ακαδημαϊκή επιλογή· εκφράζει και τις κατευθύνσεις χρηματοδότησης όπου οι προκηρύξεις αιτούνται πλέον ρητά μετρήσιμο αποτέλεσμα για την κοινωνία και την οικονομία.
Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και της επιστήμης δεδομένων
Η τεχνητή νοημοσύνη αποκτά συγκεκριμένο αποτύπωμα στην ελληνική έρευνα, και δεν μιλώ μόνο στην πληροφορική. Παρατηρώ επιδημιολογικά μοντέλα να εντάσσουν προγνωστικούς αλγορίθμους για την εξάπλωση λοιμωδών νοσημάτων, εργαλεία ανάλυσης αρχαιολογικών ευρημάτων που χρησιμοποιούν υπολογιστική όραση και συστήματα ψηφιακής διακυβέρνησης με επεξεργασία φυσικής γλώσσας για τη νομοθεσία. Το Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου, το ΙΤΕ και το ΕΚΕΦΕ “Δημόκριτος” συμμετέχουνε σε ευρωπαϊκά δίκτυα αιχμής, ενώ η δημιουργία του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Τεχνητής Νοημοσύνης παρέχει θεσμική υπόσταση. Για έναν νέο ερευνητή, η συμβουλή μου είναι να μην υποβαθμίσει τις δεξιότητες στην επιστήμη δεδομένων, ακόμα κι αν το γνωστικό του αντικείμενο φαίνεται μακρινό· η διεπιστημονικότητα είναι το διαβατήριο για σχεδόν κάθε σύγχρονη πρόταση.
Πράσινη μετάβαση και βιωσιμότητα
Παρατηρώ τις εξελίξεις στους τομείς της ενέργειας και της κυκλικής οικονομίας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί η Ελλάδα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα που μπορούν να γίνουν ερευνητική υπεραξία. Οι μελέτες για τα υπεράκτια αιολικά πάρκα στο Αιγαίο, η ανάπτυξη καινοτόμων φωτοβολταϊκών υλικών στο Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας, καθώς και τα προγράμματα βιοοικονομίας που λειτουργούν στα Γεωπονικά Πανεπιστήμια, αποδεικνύουν ότι η χώρα μπορεί να εξάγει τεχνογνωσία. Αυτό που κρίνω ενθαρρυντικό είναι η σύνδεση με μεγάλες ενεργειακές εταιρείες που ψάχνουν ερευνητικούς συνεργάτες αντί για απλούς προμηθευτές. Το μήνυμα είναι σαφές: όποιος χτίσει ερευνητικό προφίλ γύρω από την απανθρακοποίηση και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή θα εξασφαλίσει χρηματοδότηση και διεθνείς συμμαχίες.
Αξιολόγηση ερευνητικού έργου και αντίκτυπου
Το πώς αξιολογούμε την επιτυχία στην επιστήμη είναι ένα ζήτημα που επανέρχεται συνεχώς στις ανταλλαγές απόψεων με συναδέλφους. Στην Ελλάδα, το σύστημα αξιολόγησης στηρίζεται ακόμη σε μεγάλο βαθμό σε βιβλιομετρικούς δείκτες και στη δημοσίευση σε περιοδικά υψηλού συντελεστή απήχησης. Παρότι αυτό δίνει μια σχετικά αντικειμενική βάση σύγκρισης, παρατηρώ ότι συχνά αγνοείται ο κοινωνικός και εκπαιδευτικός αντίκτυπος. Η Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης εφαρμόζει κριτήρια που συνδυάζουν την ποιότητα με την ποσότητα, αλλά η πίεση για δημοσιεύσεις μπορεί να φέρει σε στρεβλές συμπεριφορές, όπως ο κατακερματισμός των ευρημάτων σε πολλαπλά άρθρα ελάχιστης πρωτοτυπίας. Η κριτική μου εστιάζει στην ανάγκη για μια πιο ολιστική προσέγγιση που θα εκτιμά την αριστεία στη διδασκαλία, την ανοιχτή επιστήμη και τη συμβολή στη χάραξη πολιτικής.
Παράλληλα, μια νέα τάση που ακολουθώ είναι η σταδιακή υιοθέτηση των αρχών της υπεύθυνης έρευνας και καινοτομίας, όπου η αξιολόγηση δεν σταματά στη δημοσίευση αλλά επεκτείνεται στη συμμετοχή των πολιτών και στη δεοντολογία. Στην πράξη, λίγα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν ενσωματώσει επίσημα τέτοιους δείκτες, αλλά οι συζητήσεις έχουν αρχίσει, κυρίως μέσα από ευρωπαϊκά έργα συνεργασίας. Η συμβουλή μου προς νεότερους ερευνητές είναι να τεκμηριώνουν συστηματικά όχι μόνο τις δημοσιεύσεις τους, αλλά και τις παρουσιάσεις σε φορείς, τη συμμετοχή κοινού σε πειράματα και κάθε στοιχείο που επιβεβαιώνει ότι η δουλειά τους ξεπερνά τα όρια του εργαστηρίου. Αυτό γίνεται όπλο σε αξιολογήσεις που πάνε πέρα από τον h-index.
Επιστημονικές υποδομές και συνεργατικοί σχηματισμοί
Κανένα επιστημονικό εύρημα δεν παράγεται στο κενό. Στην Ελλάδα, οι υποδομές κυμαίνονται από υπερσύγχρονα μηχανήματα έως εγκαταλελειμμένα κτίρια, μια αντίθεση που αντιμετωπίζω συχνά στις μεταβάσεις μου σε διάφορα ιδρύματα. Ωστόσο, ορισμένες μονάδες αναδεικνύονται. Το Δίκτυο Πραξιτέλης για τον συντονισμό των ερευνητικών υποδομών, το υπερυπολογιστικό σύστημα ARIS που είναι προσβάσιμο μέσω του ΕΔΕΤ, και οι νέες υποδομές του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας είναι παραδείγματα που δείχνουν ότι όταν υπάρχει στρατηγική, οι επενδύσεις φέρνουν αποτελέσματα. Ένα θέμα που με απασχολεί είναι η βιωσιμότητα: πολλές κοστοβόρα έργα δεν συμπληρώνονται από σταθερή οικονομική στήριξη για τρέχουσες δαπάνες και εξειδικευμένο προσωπικό, με αποτέλεσμα να υποχρησιμοποιούνται.
Πέρα από τον εξοπλισμό, οι ερευνητικοί σχηματισμοί και τα clusters λαμβάνουν στρατηγική σημασία. Στην περιοχή της Αθήνας, το Επιστημονικό Πάρκο “Λεύκιππος” του Δημόκριτου φιλοξενεί δεκάδες startups που βασίζονται στην επιστήμη, ενώ το Thess INTEC στη Θεσσαλονίκη ελκύει επενδύσεις στον τομέα της τεχνολογίας. Ωστόσο, η εμπειρία μου φανερώνει ότι οι συνέργειες ανάμεσα σε διαφορετικούς φορείς δεν δημιουργούνται αυθόρμητα· χρειάζονται επαγγελματική διαχείριση καινοτομίας και γραφεία μεταφοράς τεχνολογίας με επαρκές προσωπικό, κάτι που σε πολλά ιδρύματα μένει ανεκπλήρωτο. Η ενδυνάμωση αυτών των δομών είναι προϋπόθεση για να γίνουν οι υποδομές μοχλός ανάπτυξης.
Τα εμπόδια και η επόμενη ημέρα
Κάθε τίμια ανάλυση χρειάζεται να παραδεχθεί τις δυσκολίες. Η φυγή επιστημόνων στο εξωτερικό, αν και έχει καθυστερήσει, δεν έχει αναστραφεί. Πολλοί από τους πιο ταλαντούχους ερευνητές που συνάντησα στα ελληνικά αμφιθέατρα δραστηριοποιούνται σήμερα σε πανεπιστήμια του Μονάχου, του Λονδίνου ή της Βοστώνης. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αποδοχών· συνδέεται με την προβλεψιμότητα της καριέρας, τον γραφειοκρατικό όγκο και την έλλειψη ενός σαφούς οδικού χάρτη σταδιοδρομίας μετά το μεταδιδακτορικό. Όσες πρωτοβουλίες, όπως οι θέσεις “Ερευνητή Γέφυρα” του ΕΛΙΔΕΚ, έχουν γίνει, είναι θετικά βήματα αλλά δεν επαρκούν για να γεφυρώσουν το κενό.
Από την άλλη, διακρίνω σημάδια αλλαγής που δημιουργούν αισιοδοξία. Ο ψηφιακός μετασχηματισμός του κράτους ελαττώνει σταδιακά τη γραφειοκρατία στις ερευνητικές προτάσεις, κάνοντας τη διαδικασία υποβολής πιο εύκολη. Επιπλέον, η μεγαλύτερη εμπλοκή της διασποράς μέσα από δίκτυα σαν το Reload Greece ανοίγει κανάλια γνώσης και χρηματοδότησης που δεν υπήρχαν μια δεκαετία πριν. Θεωρώ ότι το κρίσιμο τεστ για το ελληνικό οικοσύστημα τα επόμενα χρόνια θα είναι η δυνατότητά του να συγκρατήσει τους νέους ερευνητές που τώρα ευρίσκονται στη φάση του διδακτορικού και του πρώτου μεταδιδακτορικού. Αν μπορέσουν να δουν έναν ορίζοντα τριών έως πέντε ετών με σταθερή απασχόληση και εξελισσόμενες ευθύνες, το εγχείρημα της επιστροφής θα γίνει πολύ πιο ενδιαφέρον.
Κλείνοντας αυτή την ανασκόπηση, θέλω να μοιραστώ μια πίστη που αναπτύχθηκε από την μακροχρόνια παρατήρηση του χώρου: η ελληνική έρευνα κατέχει το ανθρώπινο κεφάλαιο και την τεχνική βάση για να ηγηθεί σε εξειδικευμένους κλάδους, αλλά προϋποθέτει συστημικό αλτρουισμό. Οι επί μέρους επιτυχίες μεμονωμένων ομάδων πρέπει να γίνουν οργανωτική μνήμη και όχι φευγαλέες ιστορίες. Αυτό συνεπάγεται πρακτικά να απαιτήσουμε ανοιχτά δεδομένα, αξιοκρατικές διαδικασίες και αδιάκοπη επένδυση σε ανθρώπους. Αν αυτό το πλαίσιο σταθεροποιηθεί, τότε οι τάσεις που σημείωσα δεν θα μείνουν απλές υποσχέσεις, αλλά θα δώσουν στη χώρα μια σταθερή θέση στον παγκόσμιο επιστημονικό χάρτη. Το επόμενο βήμα για κάθε αναγνώστη είναι να ψάξει τις ζωντανές ευκαιρίες που υπάρχουν τώρα, είτε αυτές εντοπίζονται σε μια ανοιχτή πρόσκληση του ΕΛΙΔΕΚ, είτε σε ένα ερευνητικό δίκτυο που αναμένει νέα μέλη.